Tai chi
Tradycyjna chińska medytacja ruchowa ma swoje źródła w sztukach samoobrony. Stwierdzenie to może czasami dziwić, kiedy obserwuje się ćwiczących, którzy wykonują powolne ruchy w iście ślimaczym tempie. Tai Chi występuje również pod nazwą Tai Chi Chuan, gdzie sylaba chuan oznacza pięść, a to już wyraźnie wskazuje na pochodzenie z tajnych szkół walki. Obecnie jednak najczęściej akcentuje się medytacyjny aspekt tych ćwiczeń, stąd najczęściej stosowana nazwa to Tai Chi.
Trudno opisywać Tai Chi w oderwaniu od tysiącletniej kultury Chin. Łączą się tu 3 aspekty:
Istnieją różne formy i style Tai Chi. Forma to kolejność określonych ruchów, które ćwiczący wykonują w bardzo charakterystycznym zwolnionym tempie. Istnieją formy dłuższe i krótsze, a różne style wynikają z wiekowych tradycji poszczególnych mistrzów. Podstawowe ćwiczenia służą rozluźnieniu i odprężeniu, mają uczyć świadomego wyczuwania własnego ciała, a w konsekwencji przynosić uczucia spokoju i zrównoważenia.
Dla kogo Tai Chi?
W zasadzie nie ma tutaj żadnych ograniczeń wiekowych czy przeciwwskazań lekarskich. Wszystkie wolne i harmonijne ruchy wykonywane są bez specjalnego obciążenia fizycznego, jest to forma lekkiej gimnastyki oraz ćwiczeń profilaktycznych. Tai Chi przeznaczone jest również dla ludzi starczych - chroni przed zniedołężnieniem starczym, jest sposobem na długie i zdrowe życie.
Regularne ćwiczenia Tai Chi
Praktycy Tai Chi mówią:
Tai Chi nie da się opisać. Tai Chi trzeba poczuć.