Wysokie obcasy od zawsze przecież stanowiły kwintesencję kobiecości. Jak zatem zadbać o zdrowe nogi, nie rezygnując z przyjemności paradowania w szpilkach?

Od dawna wiadomo, że stopy uwielbiają swobodę i najlepiej się czują, kiedy pozbawione obuwia mogą stąpać po naturalnym podłożu (piasek, trawa). To doskonała okazja do dobroczynnego wzmocnienia mięśni, usprawnienia krążenia i delikatnego masażu, który korzystnie wpływa na pracę wewnętrznych organów. Niestety, w naszym klimacie okazji do bezpośredniego obcowania z naturą nie ma zbyt wiele, z wyjątkiem krótkich urlopowych wytchnień. Skazani więc jesteśmy na noszenie obuwia, które poza przyrodzonymi walorami ochronnymi winno jeszcze wzbudzać pozytywne emocje. Szczęśliwe posiadaczki wysokich obcasów z pewnością na brak wzruszeń narzekać nie mogą.

Na przekór naturze

Stopa nie jest fizjologicznie przygotowana do przebywania na wysokościach. Cały ciężar odpowiedzialności spada wówczas na jej przednią część (śródstopie oraz kości palców), a to na skutek uporczywego działania sił przeciążeniowych stwarza ryzyko wystąpienia deformacji stopy (np. halluksy). Poza tym utrudnienia w ruchomości palców sprzyjają zaburzeniom krążenia obwodowego, co może grozić pojawieniem się żylaków i obrzęków. Wysokie obcasy są także odpowiedzialne za zwiększenie napięcia mięśni łydek, co objawia się wystąpieniem bólów mięśniowych czy problemów ze stawami kolanowymi. Przykrych konsekwencji można jednak uniknąć, pamiętając o znanej już starożytnym zasadzie umiaru. Wysokie obcasy ? tak, ale rozsądnie dozowane.

Ciężkie nogi

Problemy z krążeniem obwodowym mogą się objawiać na różne sposoby. Od nieprzyjemnego uczucia ciężkości, bolesnych kurczów mięśniowych, obrzęków aż po widoczne zmiany naczyniowe (teleangiektazje, żylaki) o różnym stopniu zaawansowania. Ich zasadniczą przyczyną jest nadciśnienie w układzie żylnym wywołane utrudnionym odpływem i zastojem krwi żylnej w kończynach w pozycji stojącej. Kłopoty z powrotem krwi żylnej z tkanek obwodowych wynikają z istnienia naturalnych utrudnień (przeszkody, zwężenia żył) bądź są skutkiem refluksu (cofania się krwi żylnej). W wyniku kumulowania się patologicznych zmian dochodzi do niekorzystnej przebudowy ścian naczyń żylnych, uszkodzenia mechanizmu zastawek, osłabienia drobnych kapilar i zwiększenia ich przepuszczalności do przestrzeni okołonaczyniowej (obrzęki). W zaawansowanym stadium niewydolności żylnej dochodzi także do uaktywnienia procesów zapalnych i powstawania trudno gojących się owrzodzeń. Początkowe objawy problemów z krążeniem żylnym często są bagatelizowane. Uczucie niespokojnych nóg, bolesne kurcze łydek (szczególnie podczas snu), obrzęki to wprawdzie naturalne symptomy zmęczenia (np. zbyt długim przebywaniem w pozycji stojącej), ale jednocześnie subtelne sygnały narastającej niewydolności żylnej. Powinny o tym pamiętać szczególnie osoby predysponowane do wystąpienia problemów z krążeniem obwodowym (obciążone genetycznie, cierpiące z powodu otyłości, nałogowo palące papierosy, kobiety w ciąży).

W trosce o zdrowe nogi należy zwiększyć aktywność fizyczną (spacer, jogging, jazda na rowerze, pływanie), podczas długotrwałej pracy w pozycji stojącej czy siedzącej często zmieniać pozycję i wykonywać drobne ćwiczenia (napinanie mięśni, poruszanie palcami), unikać gorących kąpieli, sauny, nosić wygodne obuwie. Terapia przewlekłej niewydolności żylnej jest uzależniona od stopnia nasilenia dolegliwości i obejmuje leczenie uciskowe (kompresoterapia), farmakologiczne (leki flebotropowe, także przeciwbólowe i przeciwbakteryjne) czy w końcu operacyjne.

Stosowanie leków flebotropowych ma uzasadnienie także w profilaktyce zaburzeń krążenia obwodowego. Usprawniają one mikrokrążenie, zmniejszają przepuszczalność kapilar, przyczyniają się do usprawnienia drenażu limfatycznego oraz minimalizują reakcje zapalne towarzyszące zastojom żylnym. Te cenne właściwości posiadają naturalne bioflawonoidy (diosmina, hesperydyna), escyna (pozyskiwana z owoców kasztanowca) oraz rutyna i jej półsyntetyczne pochodne.

Swędzący problem

Zaczerwienienie skóry wokół paznokci, drobne pęcherzyki między palcami, nasilone złuszczanie naskórka i towarzyszący im nieprzyjemny zapach oraz uporczywe swędzenie mogą nasuwać niepokojące przypuszczenia. Grzybica stóp ze względu na liczbę zainfekowanych osób oraz szybkość rozprzestrzeniania się bezsprzecznie zasługuje na miano schorzenia cywilizacyjnego. Uprawianie sportu, korzystanie z publicznych pływalni, natrysków, niewygodne i mało przewiewne obuwie stwarzają duże ryzyko zakażenia patogennymi drobnoustrojami. Także pewne schorzenia ogólnoustrojowe, takie jak cukrzyca czy przewlekła niewydolność żylna, sprzyjają ujawnieniu się problemów z grzybicą. Kiedy tylko pojawią się niepokojące sygnały, trzeba przystąpić do działania. Miejscowa aplikacja na skórę objętą procesem chorobowym preparatu leczniczego w dogodnej formie (żel, krem, płyn, zasypka) pozwala zahamować rozprzestrzenianie się infekcji oraz leczy istniejące zmiany. Większość substancji leczniczych o właściwościach przeciwgrzybiczych blokuje biosyntezę ważnego składnika błony komórkowej grzyba (ergosterolu) na różnych etapach i prowadzi do zwiększenia jej przepuszczalności lub nagromadzenia się wewnątrz komórki toksycznych metabolitów (skwalen).

Niektóre substancje aktywne (terbinafina) wykazują dodatkowo korzystne właściwości przeciwzapalne. W celu zabezpieczenia się przed nawrotem schorzenia konieczne jest wdrożenie postępowania zmierzającego do usunięcia możliwych ognisk zakażenia (wymiana lub dokładne odkażenie obuwia, skarpet).

Bieganie bosą stopą nie zawsze zatem jest bezpieczne. Pamiętać o tym należy głównie w miejscach, które ze względu na swoją specyfikę (hotele, baseny, sauny) mogą stanowić rezerwuar patogenów.

mgr farm. Ewa Grządziel

http://www.carpediemwydawnictwo.pl/

Powrót