Wszystkie potrawy tej kuchni są zawsze bardzo smaczne i pożywne, choć niezbyt mocno przyprawiane. Stosuje się głównie sól, pieprz, gałkę muszkatołową, przy czym Duńczycy obficiej przyprawiają potrawy niż Szwedzi i Norwegowie. Rozkład posiłków we wszystkich krajach skandynawskich wygląda podobnie: najpierw pożywne śniadanie, potem wczesny i dość skromny obiad (pomiędzy 11.30-13.00) oraz kolacja, główny posiłek dnia, składająca się z ciepłych dań (18.00-19.00) i zakończona deserem.

Spośród owoców najpopularniejsze są jabłka oraz różne odmiany jagód, które jada się świeże oraz przygotowuje z nich przetwory, kandyzuje i suszy. Skandynawowie znają rozmaite przepisy na konserwowanie i skuteczne przechowywanie żywności. Jest to pozostałość z dawnych czasów i wynika z warunków naturalnych w jakich żyli ich przodkowie - wówczas to poczynione wcześniej zapasy były głównym źródłem witamin podczas długich i srogich zim.

Kuchnia szwedzka

Chrupkie pieczywo to już symbol Szwecji. To lekkie i dietetyczne pieczywo jest najczęściej jedzone na śniadanie. Kromki chleba smaruje się masłem, dodaje się ser, szynkę lub pastę kawiorową oraz plasterki świeżych warzyw lub na słodko z dżemem ? najczęściej pomarańczowym. Na śniadanie podaje się również rozmaite muesli i płatki- także owsiane. Napojem wiodącym jest kawa.
Szwedzi cenią prostotę w każdej dziedzinie swego życia, również w kuchni, chociaż wcale nie oznacza to monotonii. Na południu kraju częściej jada się dania z ryb, mięsa i warzyw ? zbliżone do kuchni duńskiej. Z kolei mieszkańcy dalekiej północy upodobali sobie wędzone mięso z łosia.
W Szwecji najważniejszą rybą jest śledź, który jest przyrządzany na tysiące sposobów - również na słodko. Surströmming to narodowa potrawa Szwedów. Jest to kiszony śledź.
Pierwsze co nam przywodzi na myśl szwedzką kuchnie  to ?szwedzki stół? czyli Smörgasbord  - specjalność znana od XIV wieku. Jest to wygodna forma bufetu, którą mieszkańcy tego kraju często urządzają w swoich domach -zwłaszcza w wolne dni. Znaleźć tam można zakąski (pasztety, sery, grzyby, sałatki, owoce morza, ryby przyrządzone na dziesiątki sposobów, minikanapki, wędliny i zimne mięsa), ale również dania ciepłe oraz owoce i desery. Jest to narodowa chluba, która  oferuje smakoszom ucztę dla podniebienia. Po potrawy sięga się w określonej kolejności, zawsze zaczynając od śledzi: w pomidorach, marynowanych, korzennych, w śmietanie, z cebulką ...
Następnie należy spróbować innych ryb ( łosoś wędzony i marynowany, węgorz) i owoców morza. Kolejne podejście do stołu ? to czas na zimne mięsa, pasztety, kiełbasy i liczne sałatki. Dopiero po takim wstępie można skosztować dań ciepłych ? ziemniaczanej zapiekanki, omletów z grzybami, naleśników faszerowanych szynką i orzechami z serowym sosem oraz dziczyzny (np. steki z renifera).

Kuchnia norweska

Jest typowa dla dalekiej północy ? nieskomplikowana, prosta i pożywna. Dostosowana do panujących warunków klimatycznych czyli kaloryczna. Na śniadanie serwuje się zimne mięsa, kawior, sery oraz najróżniejsze gatunki pieczywa i kawę.
Typowe dania norweskie nawiązują do kuchni chłopskiej i rybackiej. Większość potraw przygotowuje się na maśle, dodając też śmietanę. Popularna jest baranina, dania z renifera, a także z fok i wielorybów (na północnych krańcach Norwegii). Spośród ryb dominuje łosoś i dorsz. Przygotowuje się je na wiele sposobów: smaży, piecze na ruszcie, w liściach szałwii, gotuje w winie lub rosole, wędzi i marynuje. Norwegowie zasłynęli w świecie jako największy producent sztokfisza ? suszonego na słońcu dorsza. Pozbawione wody mięso można długo przechowywać, a po namoczeniu odzyskuje ono swój kształt i właściwości. Norwegowie przepadają także za sardynkami, makrelami, halibutami i mięsem wielorybów. Dla urozmaicenia diety jedzą ikrę dorsza, pstrągi, węgorze i krewetki. Większość ryb podaje się z ziemniakami, które przyrządzane są  podobnie jak w Danii - ugotowane kroi się i podsmaża z dodatkiem cukru aż do zbrązowienia. Takie danie serwuje się zazwyczaj z ogórkami, burakami i kapustą marynowaną w occie. Do mięs, głównie wieprzowego i mięsa renifera, podaje się zazwyczaj żurawinę, która rośnie obficie w norweskich lasach.

Kuchnia duńska

Kuchnia duńska, choć ma wiele wspólnych dań ze szwedzką i norweską, jest bardziej zbliżona do  kuchni niemieckiej. Pomimo, że w powszechnym mniemaniu Duńczycy są narodem rybaków, tak naprawdę to właśnie mięso częściej gości na ich stołach. Typowe są dania z wieprzowiny czy gotowanych na parze ryb podawane tradycyjnie z warzywami ? białą kapustą, marchewką, grochem, kalafiorem i czy mało popularnym u nas jarmużem. W Danii jarmuż jadany jest na ciepło -podobnie jak szpinak lub w zupie. Typowo duńską potrawą jest biksemad tzw. ?pomieszane danie?, które przygotowuje się ze smażonych i wymieszanych ze sobą ziemniaków, cebuli i mięsa. Do tego podaje się buraki w occie i czarny chleb. Duńczycy słyną w świecie ze znakomitych wędzonek, wędzą wszystko począwszy od ryb, a skończywszy na serze.

Z kolei na duńskich wyspach potrawy z ryb i owoców morza cieszą się większą popularnością niż w pozostałej części kraju. Jedną z najbardziej ulubionych przez Duńczyków potraw jest ?zatopiony łosoś?. Mięso łososia zatapia się w garnku pełnym miodu i tak przechowuje przez kilka miesięcy. Ryba wówczas nabiera delikatnego smaku i specyficznego aromatu. Słynny jest też bornholmski ser z błękitną pleśnią.

W codziennym menu Duńczyka jest za to bardzo niewielki wybór zup. Uważane są za zbyt pracochłonne. Serwuje się je głównie dzieciom, a także rekonwalescentom w szpitalach, podobnie jak herbatę, którą Duńczycy uważają raczej jako napój leczniczy.

Powrót